15-04-14

zonder schroom

Het is nu bijna twee jaar de tijd vliegt dat ik een regelmatige rusthuisbezoekster ben, speciaal voor mijn ma.

Na al die tijd en na al die bezoeken, ondervind ik dat ik verdraagzamer geworden ben. Zaken waar ik mij voordien enorm aan zou ergeren en zelfs mijn mening zou kenbaar maken over bepaalde feiten waar ik het niet mee eens was, tegenwoordig raakt het me niet meer of toch bijzonder weinig.

Demente mensen moet je niet terechtwijzen. Het heeft geen zin want na drie seconden weten ze niet meer waarover het gaat en ze worden er alleen maar verwarder of agressiever door.

Als mijn ma naar de kapper is geweest en ik zeg haar dat ze mooi is, dan zegt zij vol trots omdat niet meer weet dat ze bij de kapper was: Ik heb het vanmorgen zelf gedaan. Ok, dan heeft ze het zelf gedaan en krijgt ze van mij een compliment omdat ze zo handig is. Moeder stralend content en ik gelukkig omdat zij daardoor gelukkig is.

Minder plezant is het als er iemand binnenkomt die niet echt aan haar 'normen' voldoet en dat gebeurt niet bij haar alleen, andere bewoners kunnen daar ook goed weg mee. Schaamtegevoel kennen ze niet meer, ze zeggen alles zoals het is of zoals ze denken dat het is.

Bvb een mens die wat volumineus is dat is maar 1 voorbeeld, ik zou er honderden kunnen opsommen: dan zegt zij of iemand anders, hangt er van af wie die persoon het eerst opmerkt op gewone, ongegeneerde  toon fluisteren kunnen ze blijkbaar niet meer: Amaai wat een dikke!

Op zo'n moment zou ik door de grond zinken zeker als het mijn moeder is die de uitspraak doet. Niemand van de 'gezonde' mensen neemt daar aanstoot aan ze laten het toch niet blijken en ik doe dan net of ik het niet hoorde...the easy way. Alhoewel ze gelijk hebben die mens heeft tenslotte een maatje meer, ik ben er zeker van dat niet één van de bewoners zo'n onbeschofte uitspraak had gedaan voor ze ziek werden.

Maar nu kan het en nu mag het, niemand die er expliciet op reageert, leven en laten leven...ze kunnen er niets aan doen.

Zo verdraagzaam ben ik momenteel. Vroeger ging ik met mijn moeder in de clinch omdat ik wit zei en zij zwart...nu maakt het allemaal niets meer uit. Ma heeft altijd gelijk en ik word er zelfs niet woedend om af en toe wel eens beschaamd.

Anders is het gesteld als er bezoekers zijn die precies ook hun schaamtegevoel kwijt zijn. Dat blijf ik ergerlijk vinden maar best voor mij gelukkig is dat iets heel uitzonderlijks.

Maar verleden week was het prijs.

Een dochter die op bezoek was bij haar ma, had een vriendin mee. Veel aandacht voor de moeder was er niet want de vrouwen waren 'gezellig' onderling aan het tetteren...in de leefruimte beter waren ze op de kamer gebleven of naar het cafetaria gegaan.

Fluisteren, voor niets nodig. Gans de zaal mocht horen wat ze te vertellen hadden. Dat ze zowat gans hun privéleven uit de doeken deden, geen probleem.

Net toen ik van hun geleuter genoeg had en opstond om met mijn ma te gaan wandelen, vroeg de vriendin aan die dochter: En hoe is het nu met uw broer, met Robert?

De dochter schaterde het uit: Robert? Wahahahaha...Berre Buk zal je bedoelen! Hij pist naast de pot dat het gene naam heeft.....

De rest van de historie hoorde ik niet meer want nog nooit was ik zo snel met mijn ma in de rolstoel halverwege de gang.

Niet te geloven hoe die conversatie op mijn systeem werkte. Ik was beschaamd in hun plaats en niet alleen om de zever die ze uitkraamden maar vooral omdat haar ma er bij zat voor spek en bonen en demente mensen krijgen zo graag aandacht.

Het zou natuurlijk ook kunnen dat die dochter net als ik veranderd is. Ik ben 'verdraagzamer' geworden, zij deed het net iets beter. Zij gedroeg zich als...... neen, ik schrijf het niet. Het zou een belediging zijn voor dementen en dat verdienen ze niet.

17:29 Gepost door bea | Commentaren (15)

12-04-14

curieuzeneuze

Ik was niet van plan om het nog te doen, echt niet Schamen.

Maar plots zag ik het vogeltje wegvliegen. Weg uit het vogelhuis, recht naar de hanger met noten.

001.JPG

Blijkbaar lukte het niet zo goed om er een noot uit te halen want de vogel (een koolmees volgens Dave) bleef maar op-rond de hanger fladderen....en toen vond ik dat ik toch eens van zijn 'miserie' moest profiteren om te zien of hij eten ging halen voor vogeljongen of voor eigen gebruik.

Snel nam ik mijn fototoestelletje, opende voorzichtig het vogelhuisje en klikte.

Doordat ik eigenlijk in een rare positie stond nogal wijdbenig, kwestie van niet teveel van mijn bloemen te vertrappelen kon ik niet zien hoe de situatie in het nest er uitzag want door mijn pose was ik precies enkele centimeters gekrompen. Afwachten wat de foto zou ontsluieren.

Wat bleek:

n 001.JPG

Het wordt een vierling Lachen.

Kort nadien zag ik moedervogel terug in het nest vliegen, na een tijdje vloog ze weer naar de notenhanger, van daar terug naar haar nest....ze heeft aan mijn nestbegluring geen trauma overgehouden Onschuldig.

11:28 Gepost door bea | Commentaren (18)

11-04-14

stank is goed

Zoon ging naar de koelkast om er iets te drinken uit te halen terwijl ik in de woonkamer de kat wegjaagde die weeral aan de azalea zat te knabbelen.

Wat is dat?, hoorde ik hem zeggen, Vijgenconfituur?

Vijgenconfituur? Wat heeft ie nu weer gezien? Ik heb geen vijgenconfituur.

Nog voor ik in de keuken was om te zien wat hij bedoelde, hoorde ik hem walgelijk roepen zeggen: Jekkes! Wat een stank! Wat is dat?!?!

Daar stond hij met mijn geopend potje zelfgemaakte meststof in zijn handen Lachen wat ik later op de avond aan mijn groentjes zou geven.

mes 001.JPG

Appetijtelijk ziet het er niet uit en het lijkt zeker niet op vijgenconfituur maar naar het schijnt is het bijzonder goed om die smurrie wekelijks toe te dienen aan de moestuinplantjes. Gezien op tv herhaling weliswaar Lachen.

Heel simpel om te maken: bananenschil, eierschelp, koffiegruis en een beetje water mixen. Dat goedje dan in een emmer water kappen en uitdelen over de moestuin.

Baat het niet, hopelijk schaadt het ook niet.

09:34 Gepost door bea | Commentaren (15)

03-04-14

in blijde verwachting

In de tuin hangen er welgeteld 5 vogelhuisjes.

nest 009.JPG

Eén hangt er redelijk recent sedert februari, de andere 4 al enkele jaren.

nest 005.JPG

 

Eigenlijk hangen ze daar maar gewoon te hangen want nog nooit deed een vogel de moeite om er in te huizen. Tot gisteren.

Plots zag ik een vogeltje in het nieuwste huisje vliegen. Mijn hart maakte een vreugdesprong soms ben ik snel kinderlijk content en ik vroeg me af of het daar nest zou maken.

Mij dat afvragen is één ding, ik wou het eigenlijk ook wel weten. Geduldig zat ik te wachten tot het beestje er weer zou uitvliegen zodat ik eens kon gluren maar het had er precies geen zin in of het was toch weggevlogen zonder dat ik het had gezien.

Zou het diertje er nest maken of was het gewoon eens komen kijken of er iets eetbaars in het hokje zat? Wie weet hoe vogels denken...

Ik hield het niet meer uit ik ben niet nieuwsgierig maar weet het graag al en stapte gewapend met mijn fototoestelletje op het vogelhuis af. De bedoeling was om moesten er takjes in het huisje liggen, daar een foto van te nemen. Ah ja, als een mens trots is dat er EINDELIJK een vogel gebruikt maakt van de aangeboden vogelhuisjes, dan mag de ganse wereld het weten.

Voorzichtig gelukkig niet met bruut geweld deed ik het deurtje op de zijkant open en mijn adem stokte even. Niet alleen was er een nestje te zien maar het vogeltje lag ook te broeden. Het beestje bewoog geen vin veer en snel klikte ik enkele keren met mijn cameraatje alvorens het vogeltje weer met rust te laten.

Van de drie foto's is er slechts 1 ietwat duidelijk want mijn hand bibberde dat het geen naam had, zo formidabel vond ik het Lachen.

nest 003.JPG

Schattig toch?

12:12 Gepost door bea | Commentaren (19)

23-03-14

vreemde vogel

Theo schetterde dat het geen naam had waardoor ik naar buiten keek om te zien wat er gaande was. Meestal zit er dan een kat te dicht bij de volière en slaat hij in paniek alhoewel hij daar heel veilig zit.

Groot was mijn verbazing toen ik langst de buitenkant van de kooi een andere parkiet zag hangen. Theo langst de ene kant van de draad van zijn oren maken, de vreemdeling langst de andere kant deed net hetzelfde.

Ik besloot om te proberen die ene te vangen en hem bij Theo in de volière te laten maar toen ik naar het tuinhuis liep om een vangnetje eigenlijk een visnetje van toen de kinderen nog klein waren te halen, vloog het parkietje weg....om onmiddellijk terug naar Theo's huis te vliegen.

par 001.JPG

Ik had geluk, hij landde langst de kant waar de vuurdoorn tegen de volière staat en dat maakte het redelijk gemakkelijk om hem terwijl hij tussen de takken zat met het net te vangen.

Nu zijn ze met twee: Theo en zijn witte prins Lachen.

par 002.JPG

11:17 Gepost door bea | Commentaren (26)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende