17-03-15

grrrr

Ge kunt zo blijven blokkeren Roepen

Serrurier Paris, Electricien Paris, Pompier Paris..... Steeds dezelfde tekst bij de reacties maar altijd een ander IP-adres. 

Ware het niet dat ik heel achterdochtig ben om op hun link te klikken wat ik dus niet doe, ik liet de reacties staan. Maar andere bloggers moeten door nieuwsgierigheid Lachen ook niet in de problemen komen...je weet maar nooit.

Dus hou ik de boel in de gaten en blijf ik dapper verder blokkeren Wenkbrauw ophalen. Wat een shit!!

11:37 Gepost door bea | Commentaren (16)

14-03-15

surprise

Bea??

Ik draaide mij in de richting van waar ik de stem hoorde die mijn naam uitsprak en keek recht in het gezicht van een man die nogmaals zei: Bea??

Een wildvreemde vent, maar aangezien hij mijn naam wist moest ik hem ook kennen. Meteen draaiden mijn hersens op volle toeren terwijl ik de man glimlachend aankeek kwestie van beleefd te zijn en hem niet meteen de indruk te geven dat ik niet wist wie hij was en ondertussen dacht ik: Denk! Denk! Je moet hem kennen!

Ik kon mij de moeite besparen.

Er kwam een brede lach op die man zijn gezicht terwijl hij zei: Jij bent Bea. Je herkent me niet. Stefaan. Ik ben Stefaan.

Mijn hersenen draaiden nog een versnelling hoger: Stefaan...van waar...denk! Denk!

Stefaan was ietsje kleiner dan ik, zo goed als kaal en er was serieus wat pak aan om het mooi te zeggen.

Stefaan, zo bleek, was mijn allereerste lief vriendje Schamen. Toen was ik 15, hij 16.

In die tijd was hij groot, slank, blond, knap...een droomknaap.

Nu was hij klein ik kreeg pas laat een groeischeut en verre van slank.

 

Uw eerste liefde vergeet je nooit. Dat is een waarheid als een koe. Maar eigenlijk had ik toch gehoopt dat hij nog steeds even knap was als toen...zelfs na 37 jaar. 

Natuurlijk is er niemand die zijn jeugdige schoonheid behoudt maar ik had nooit gedacht dat hij zo een metamorfose zou ondergaan, amai...dat was toch efkes verschieten.

De tranen die ik indertijd liet omdat 'het gedaan' was....had ik toen geweten wat ik nu weet Lachen.

17:26 Gepost door bea | Commentaren (24)

08-03-15

dan toch

Ik wist het, ik had het nog zo gedacht: ik zal een nieuw kopen en dan vind ik de andere terug.

Zo was het ook Schamen.

Toen ik verleden jaar voor het laatst alvorens de winter begon het gras afreed, had ik gezien dat er sleet zat op de verlengkabel van de grasmachine. De isolatie van die draad was een beetje geschonden en om mezelf bij de volgende maaibeurt geen elektrische schok cadeau te doen, deed ik het verlengsnoer nadat het gras gekortwiekt was weg.

Enkele weken daarna kocht ik een nieuw snoer. Beter, vond ik, om dat al te hebben tegen dat het terug zover was om het gras af te rijden. Niets ergerlijker dan aan een klus te willen beginnen en dan niet te kunnen omdat je eerst nog naar de winkel moet omdat je het nodige materiaal niet hebt. Niet met mij Knipogen.

De nieuwe verlengkabel legde ik meteen op een schap in de garage zodat ik het meteen zou vinden als ik het nodig had, dacht ik.

Ergens verleden week er was toen al sprake van op komst zijnde lenteweer wou ik die kabel in het tuinhuis bij de grasmachine leggen. Ik was echt nog niet van plan om het gras af te rijden maar als dat snoer al bij het werktuig lag...nog zo handig als het de moment was om er aan te beginnen.

Nergens te vinden natuurlijk. Gans de garage heb ik ondersteboven gekeerd, geen zwarte verlengkabel te zien al was ik er zeker van dat hij ergens in de garage moest liggen.

Een mens kan zich al eens vergissen en wie weet, misschien had ik hem toch in het tuinhuis gelegd en was ik dat vergeten.

Gans het tuinhuis ondersteboven gekeerd, geen zwarte verlengkabel gevonden Wenkbrauw ophalen.

Gisteren ben ik dan maar een nieuwe gaan kopen, een oranje ditmaal. Die kleur valt beter in het oog als je het ergens legt. 

Vanmorgen had ik iets nodig uit de kelder. Iets wat boven op een rek lag. Toen ik het nam viel er iets anders naar beneden: een spiksplinternieuwe verlengkabel! Een spiksplinternieuwe WITTE verlengkabel Verrast!

Ik denk dat ik teveel bij dementerende mensen zit, waarschijnlijk is die ziekte toch besmettelijk Schamen.

 

13:02 Gepost door bea | Commentaren (15)

15-02-15

lentekriebels

Ik werd wakker door het gefluit van vogels duidelijk hoorbaar als je met het raam open slaapt en kreeg meteen een lentegevoel.

Zeven graden, zon te zien....na een winter die niet echt een winter was en die nog niet voorbij is begon het toch te kriebelen om in de tuin te werken. 

Veel was er niet te doen, niets eigenlijk. Het gras staat redelijk lang maar om er half februari al met de grasmachine over te gaan, op een zondag dan nog, zo zot was/ben ik nog niet. 

Hier en daar staan er krokussen in bloei, vreemd genoeg alleen maar gele.

le 002.jpg

De witte en paarse vertonen zich nog niet. Behalve 1 armtierig sneeuwklokje en de narcissen die hun groen al uit de grond steken is er niet veel te zien.

le 003.jpg

Alleen maar kale struiken die ik maar zielig vind zo, al de rest zit nog veilig onder de grond hun tijd af te wachten.

Toen ik de serre opende om te zien hoe het met mijn kruidenpotten en de avocadoboom gesteld was, werd ik toch lichtjes teleurgesteld bij de aanblik er van.

De kruiden stonden er goed bij, de meeste toch Lachen. Enkele zien er maar triest uit maar dat komt waarschijnlijk terug goed als de winter definitief voorbij is.

le 007.jpg

le 008.jpg

Het avocadoboompje, daar maakte ik mij meer zorgen om. Zo vivant en stralend groen als hij was toen ik hem in de serre plaatste, zo doods en bruin ziet hij er nu uit Wenkbrauw ophalen.

le 009.jpg

Voorlopig laat ik hem nog staan. Wie weet, misschien herpakt hij zich ook nog. Eigenlijk had ik verwacht gehoopt dat hij er nog even kwiek zou uitzien als toen hij aan zijn winterslaap mocht beginnen, erg naïeve gedachte Schamen.

In ieder geval, ik hoop op hernieuwde groeikracht. Ik zou het zo'n zonde vinden om na zowat 2,5 jaar mijn kweeksel op de composthoop te moeten gooien. Voor een keer dat ik een plant zolang in leven kon houden....het zal toch niet zijn Wenkbrauw ophalen.

13:20 Gepost door bea | Commentaren (27)

08-02-15

een heel gelukkige dag

Het was geen evidentie om een geschikt cadeau te vinden voor een eenjarig kind.

Niet dat er niet genoeg te krijgen kopen is maar de kleine heeft zo goed als alles van speelgoed dat passend is voor haar leeftijd.

Geld in een envelopje zodat de ouders voor haar konden kopen wat hen handig of nuttig leek? Never! Niets saaier voor een kind dan geld, veel liever scheuren ze toch pakjes open?

Bovendien, geld is precies een snelle afhandeling om toch maar iets te geven zonder ook maar enige moeite te doen om iets passend te vinden...mijn bescheiden mening.

Kleertjes? Pfff...leek me ook niets. Daar is ze ook goed van voorzien en volgens mij koopt mijn dochter dat liever zelf.

Ik wou persé iets waar mijn kleindochter mee kon spelen. Iets waar ze plezier aan zou beleven, iets dat echt voor haarzelf was want tenslotte: je wordt maar 1 keer 1 jaar. 

Na weken piekeren want ik denk altijd lang na over een geschikt geschenk voor iemand had ik plots iets bedacht wat ik ideaal vond als verjaardagscadeau: een zandbak/ploeterbad.

zbb.jpg

Een zandbak/ploeterbad is in feite ook niet de meest ideale gift om in de maand februari te geven. Zoiets dient om buiten in te spelen, binnenshuis is het absoluut geen aanrader Lachen.

Maar oma zou oma niet zijn als ze daar geen oplossing voor had. De kleine zou met het gekregen cadeau toch binnenshuis kunnen spelen in afwachting van warmere buitentemperaturen: ballen!

bal.jpg

 Esmée kreeg voor haar eerste verjaardag een 'ballenbad' en binnen enkele maanden zal ze er buiten in kunnen plonzen en zandtaarten maken Lachen.

Niet voor het één of ander, maar iets beters had ik en geen enkele aanwezige op het feestje *gnifgnif* kunnen bedenken. De kleine is tijdens haar verjaardagsfeest zowat gans de namiddag in haar 'ballenbad' blijven spelen, ze amuseerde zich rot!

Enkel de taart evenaarde voor haar het ballenspeelplezier Lachen.

18:05 Gepost door bea | Commentaren (19)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende