20-01-16

zesde zintuig

Soms heb ik het gevoel dat ik over bovennatuurlijke krachten beschik.

Niet dat ik daarin geloof, en toch, een mens zou er op den duur aan twijfelen.

Het is niet de eerste maal dat ik iets denk en dat het dan korte tijd nadien daadwerkelijk gebeurd. Laat me duidelijk zijn, dat geldt enkel voor tegenslagen. Plezante gedachten komen niet uit, nooit.

Mijn moeder heeft op haar kamer een beeld van St-Antonius staan ik noem hem Twonne. Ooit kreeg ze het van haar moeder en daardoor was ze altijd heel gehecht aan dat postuurtje. Om die reden verhuisde het mee naar het rusthuis. Daar kreeg hij een ereplaats op de tv-kast.

Als kind liet ik Twonne ooit eens vallen. De stumperd lag in drie stukken op de grond en mijn moeder kreeg het bij die aanblik bijna aan haar hart. Had ze het ongeluk niet moeten zien gebeuren, ik had de brokstukken in de vuilbak gesmeten onder het motto: wat niet weet, niet deert.

Mijn moeder echter, ze lijmde de stukken terug aan elkaar en Twonne werd veiligheidshalve op een hogere kast gezet.

Twonne staat daar te staan, ik let er niet echt op. Ik zie hem wel maar zonder speciale aandacht, hij is een deel van het meubilair.

Verleden week bekeek ik hem wat beter dan gewoonlijk en ik moest glimlachen toen ik de 'plaknaden' zag. Ik werd eventjes terug gekatapulteerd in de tijd.

Op dat moment bedacht ik dat het eigenlijk een wonder was dat hij nog nooit van die kast gevallen was. Iemand zou hem per ongeluk een elleboogstoot kunnen geven of de poetsvrouw zou hem kunnen laten vallen terwijl ze hem ontstofte.... Twonne deed het daar goed.

Vandaag haalde ik een zakdoek voor mijn ma uit de badkamerkast. Net toen ik mij wou omdraaien om te vertrekken, zag ik iets vanuit mijn ooghoek.

Twonne stond boven op de badkamerkast.

Wat doe jij hier, zei ik in mezelf en terwijl pakte ik hem om hem terug op zijn gewone plaats te zetten.

't Was zo dat ik zijn kop zag rollen. Het lijf had ik vast en het hoofd lag op de kast.

Twonne was gebroken en iemand was zo 'lief' geweest om hem op de badkamerkast te zetten, mooi met zijn hoofd op zijn lijf. Uiterlijk niets aan de hand.

Zelf vond ik het geen drama dat hij onthoofd was, het was een mooie breuk en ik zou die wel lijmen als mijn moeder dat veertig jaar geleden kon, ik zou het ook wel kunnen.

Wat ik wel erg vond was dat iemand mijn moeders lievelingsheilige een kopje kleiner had gemaakt en in plaats van het gewoon te melden het kan iedereen overkomen had die persoon het zodanig gecamoufleerd dat het niet direct te zien was. Kleingeestig noem ik dat.

Ik hoef niet te weten hoe of door wie de halvering gebeurd is maar ik heb toch mijn ongenoegen laten blijken over het geniepig gedoe.

Twontje staat momenteel bij mij op de kast. Zijn hoofd is aan zijn lijf gelijmd en ik hoop dat het er stevig genoeg zal aanblijven eens de lijm droog is. Al zou ik dat beter niet denken want negatieve gedachten...ze komen uit bij mij.
Twonne.jpgtw.jpg

 

 

18:02 Gepost door bea | Commentaren (18)

16-01-16

groot formaat

Bijna is het weer zo ver, de verjaardag van mijn kleindochter.

Haar tweede verjaardag al.

Dat kleine hummeltje van bijna twee jaar geleden is ondertussen een pittig wijfje geworden. Eentje met temperament, charme en charisma.

Ze is dol op zingen en dansen en oma ik dus is haar geliefde slachtoffer die met de kinderliedjes mag moet meebrullen en huppelen tot aan de ademnood....en zelfs dan is er geen genade: omaatje nog een keer!!!

Waar ze ook gek op is: glijbanen. Meer hoeft een speeltuin voor haar niet te hebben. Het is niet te geloven waar dat kind de energie vandaan haalt om steeds maar weer die trappen op te klauteren om dan sneller dan ze boven is naar beneden te glijden. 

Het was dan ook snel beslist wat ik haar zou geven voor haar verjaardag: een glijbaan. Een plastieken geval dat 's winters in hun woonkamer kan neergepoot worden zodat de kleine niet moet wachten op beter weer om er gebruik van te maken.

Minder was het om tot de aankoop over te gaan daar het kind de pech had om in de winter geboren te zijn. Buitenspeelgoed staat zo goed als niet uitgestald in die periode.

Via het online shoppen vond ik toch wat ik wou. Al moest ik voortgaan op de recensies die positief waren want foto's en de bijhorende beschrijvingen, je kent dat, ze zijn gewillig. Het was een gok, in het slechtste geval kon ik retourneren.

Het geschenk enkele weken op voorhand kopen had een voordeel: solden in januari. Daardoor was er 25% korting op het speeltje, mooi meegenomen.

De dag na bestelling werd het tuig geleverd, netjes verpakt in een enorme karton.

Ik ging er van uit dat de glijbaan gemonteerd in die doos zat. Niet. Het spel moest nog ineen gestoken worden.

Voor een kind is het natuurlijk niet plezant om iets te krijgen waar je niet onmiddellijk mee kan spelen en daarom besloot ik om die glijbaan gebruiksklaar te maken. Op een verjaardag moet je meteen deugd hebben van je geschenk en hoef je niet te wachten tot de papa tijd heeft om het ineen te flansen.

De doos werd naar boven gesleurd en op de logeerkamer begon ik er aan.

De montage viel bijzonder goed mee, alles klikte perfect in elkaar en ik was heel tevreden met de aankoop het resultaat.

Pas toen ik blinkend van trots de aankoop een tijdje bewonderend bekeken had, begon ik te denken dat die glijbaan nooit op zijn geheel in de auto zou kunnen. Hoe moest die dan bij Esmée thuis geraken??

Na in de gauwte nog eens de montage-instructies te herlezen hebben wist ik dat de glijbaan kon dichtgevouwen worden, oef!!

De 'oef' was van korte duur. Door ze 'dicht te vouwen' werd ze minder breed maar werd de lengte langer.

Tja, geen probleem om ze zo in mijn auto te steken: de achterzetels plat en de enkele centimeters die er teveel aan zijn om de koffer te kunnen sluiten....een touw kan die ook dichthouden.

Echter....wat als ik tegen dan het verjaardagsfeest mijn nieuwe wagen heb? 

Bij een nieuw voertuig horen ook nieuwe voornemens. Onder andere dat ik er niet meer van alles in zal proppen wat te groot of te zwaar is waardoor er kans op schending bestaat al weet ik dat die voornemens na enkele weken of maanden verleden tijd zijn wegens niet haalbaar op den duur.

Ik besloot om de glijbaan terug af te breken, de stukken apart zouden probleemloos in de auto kunnen. Spijtig dat ik ze zo zou moeten afleveren maar het kon niet anders.

Schoonzoon zou ze wel snel terug ineen flansen met instructies van mij zodat zijn dochter niet teleurgesteld zou zijn omdat ze van oma veel te grote speelgoedblokken kreeg waar ze niets mee kon aanvangen.

Mijn nobele gedachte viel al snel in duigen.

De glijbaan zit ineen en langst geen kanten krijg ik die stukken nog los. Geen millimeter beweging is er in te krijgen. Zo eenvoudig de montage was, zo onmogelijk is de demontage.  Van degelijk speelgoed gesproken!

Ik hoef me zeker geen zorgen te maken dat het ding in stukken uiteen zal vallen als mijn kleindochter er opkruipt of er afglijdt.

Nu maar hopen dat MIJN nieuwe speeltje pas geleverd wordt na de verjaardag van mijn kleindochter zodat ik die kolos nog met mijn tegenwoordige wagen naar ginder kan brengen. Toeme toch!!!

glijbaan.jpg

07:57 Gepost door bea | Commentaren (22)

11-01-16

afscheid

Niemand heeft het eeuwig leven maar toch, het was even schrikken toen ik op het nieuws hoorde dat David Bowie was overleden. 

David Bowie, één van mijn topfavorieten toen ik een tiener was. Veel zangers/groepen stonden toen bovenaan mijn muzikale smaaklijst. 'Stonden' is heel toepasselijk want velen hebben hun aardse bestaan al ingeruild voor het hiernamaals

bowie.jpg

Wel David, op de dag van je overlijden heb ik een aankoop gedaan. Een serieuze aankoop! 

Je overlijdensdatum zal ik dus niet snel vergeten. Al was het maar omdat ik heel wat euro's armer werd die dag.

auto.jpg

19:32 Gepost door bea | Commentaren (15)

03-01-16

zegening

Dochter en schoonzoon besloten om tijdens de kerstvakantie te beginnen met zindelijkheidstraining bij Esmée.

Het 'piespotje' hebben ze al lang en het wordt ook al lang gebruikt door Esmée. Niet om te doen waarvoor het potje dient maar als stoeltje. Niets leuker voor haar dan er op te zitten en door een boekje te bladeren.

Het object is haar dus niet vreemd en boezemt haar evenmin angst in.

Maar er pipi in doen, dat was iets anders. Om van kaka nog maar te zwijgen. Naast de pot was geen probleem maar er in.... Haar troon bevuilen was voor het meisje een stap te ver.

Het vergde wat geduld van de mama en papa maar op een dag was het zover, het eerste plasje in de pot. Met veel gejubel en gejuich werd Esmée geprezen voor haar bijzondere prestatie en de kleine had door dat ze iets had gedaan wat haar ouders zeer verheugde.

Sindsdien doet ze haar best. Soms lukt het, soms gaat het verkeerd maar de bedoeling van het potje is haar momenteel heel duidelijk.

En toen was mijn kleindochter een dagje bij oma die het potjesgedoe van de ouders zou naleven.

Moet je plassen Esmée?

Jaaaa *met een brede lach en stralende oogjes*

Aan haar gezichtje te zien was er absoluut geen dringende behoefte om water te lossen maar ik plaatste haar toch op de pot waar ze prompt terug afsprong en riep: Pipi daaaan. Niet.

Ik zette haar er terug op en plaatste wat blokjes aan haar voeten. Esmée nam de blokjes en maakte een toren. Terwijl deed ze een plasje, sprong in grote vreugde van de pot en riep: Omaaaatje daan. 

Benieuwd of het waar was, keek ik in het potje en inderdaad er lag een kleine plas in....en drie blokken. Katterap is dat kind. Alhoewel ik er zowat naast zat, had ik nooit gezien dat de blokken in de pot werden gedeponeerd.

Uren later bewees ze nogmaals hoe snel ze is.

Oma!!! Pipi daan! riep ze terwijl ze van de pot sprong. Nog voor ik de kans had om het potje weg te nemen, stond Esmée er trots mee te zwaaien. 

Volgens mij was het een plas van 5 liter, te merken aan hoe de keukenvloer en -kasten waren gezegend.

Op het potje_09.gif

08:20 Gepost door bea | Commentaren (17)

31-12-15

voor jullie

é.jpgé&.jpg

07:08 Gepost door bea | Commentaren (16)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende