25-08-15

abuis

Een mens kan al eens geluk hebben.

De voorspellingen voor het weer vandaag waren gene vetten gisteren gehoord: regen. 

Wanneer het zou beginnen, dat wist ik niet omdat ik eigenlijk niet echt aan het luisteren was naar de weerman. Maar het woord 'regen' klonk als een bel in mijn oor. Dikke tegenslag voor mij want ik had plannen en nattigheid was daarbij niet gewenst.

Vanmorgen was het bewolkt erg bewolkt! maar ik waagde het er op om aan mijn gemaakte plannen te beginnen, zolang het droog bleef: het tuinhuis uitmesten een jaarlijks wederkerig fenomeen en alle rommel die er niet in thuishoorde en die nergens thuishoorde naar het containerpark brengen.

Een uur of twee later zag de binnenkant van het tuinhuis er terug kraaknet uit! Geen stofje meer te zien, geen spinnenwebje en vooral geen rommel. Al het tuingerief stond/hing netjes op zijn plaats waardoor ik er overal terug met gemak bij zou kunnen voor de tijd dat het zal duren eer het weer een chaos is.

Al die tijd was er geen druppel water uit de lucht gevallen. Spijtig genoeg kon ik niet meteen met alle brol die ik verzameld had naar het containerpark want dat ging maar open na de middag. Op hoop van zegen dat het dan geen water zou gieten....

En dat deed het niet, integendeel, de zon was zelfs tevoorschijn gekomen. Vandaar: een mens kan al eens geluk hebben Knipogen.

Rond 16 uur begonnen er spetters te vallen maar voor mij kon het geen kwaad meer, het werk zat er op. Dikke spetters die langzaam neerploften maar algauw veranderde 'langzaam' in 'supersnel': het goot!

Het begon ook hevig te waaien wat heb ik daar een hekel aan en terwijl ik van achter het raam naar buiten keek zag ik plots de deur van het tuinhuis open- en dichtkletsen. Oh neeee!! Ik had ze niet goed dichtgedaan!

Zwiepende deuren....niet mijn ding, meteen zou ik ze dichtdoen. Ik greep mijn zonnehoed die nog op de keukentafel lag, plantte hem op mijn hoofd ach ja, omdat mijn haar niet nat zou worden....dan gaat het krullen en rende door regen en wind naar het tuinhuis om die deur te sluiten.

Op een drafje terug naar binnen en net toen ik de schuifdeur had dichtgetrokken ging de bel. Ik liep meteen door naar de voordeur, opende die en zag iemand staan die ik niet kende.

Jos?, zei hij.

Jos? Zie ik er uit als een Jos?

Uch nee, Jos is het huis hiernaast.

De man had zich van huisnummer vergist. Hij excuseerde zich voor zijn vergissing en als extra goedmakertje zei hij terwijl hij naar mijn hoofd wees: Mooie hoed! Shit!!! Ik had die hoed nog op! En weg was ie...ik zag hem grijnzen Roepen.

 

Ik ben er bijna zeker van dat hij Jos zal gevraagd hebben of zijn buurvrouw geschift is, want: Buiten giet het water en dat mens loopt binnenshuis rond met een zonnenhoed op, gek is ze! Ik hoor het hem zeggen...Wenkbrauw ophalen. Jos kent mij, die zal mij morgen wel lachend het verhaal doen....tenminste, als zijn bezoeker het over mij heeft gehad Lachen.

hoed.jpg

18:04 Gepost door bea | Commentaren (13)

24-08-15

niet zo snel

Omwille van de heraanleg van het terras moest de hortensia vroegtijdig gesnoeid worden.

Doordat de takken breed uitgegroeid waren kon de vloerder zich niet comfortabel plaatsen om te werken en zo werd zowat de helft van de plant gesnoeid....overmacht dus.

De takken werden op een hoop op een niet zo zichtbare plaats gelegd en gisteren heb ik die door de hakselaar gedraaid.

Ik twijfelde nog of ik het wel zou doen, het was tenslotte zondag. Maar de drang om ze weg te hebben was groter dan het feit dat ik me schuldig zou voelen voor het beetje lawaai dat ik zou maken. 

Het ging snel, na een kwartiertje was de klus geklaard en heerste er terug complete stilte.

Eigenlijk vond ik het spijtig dat het zo snel afgelopen was. Ik vond het bijzonder leuk om die takken in de hakselaar te steken en om die er als mulch te zien uitkomen.

Het is maar dat het nog te vroeg is om alle struiken te snoeien...maar ik heb er zo een zin in. Ik kan bijna niet wachten om weer met de hakselaar aan de slag te gaan.

Het zal op de tanden bijten worden om niet toe te geven aan de goesting.

Lieve deugd...zie die takken, ze smeken bijna om nu al gesnoeid te worden....

snoei.jpg

08:42 Gepost door bea | Commentaren (12)

22-08-15

je zou hem

Het was al een zestal weken later toen ik vroeg aan schoondochter: Hoe is het met de munt? Doet ie het goed? 

Ze wou een kruidentuintje aanleggen en om haar wat op weg te helpen had ik haar enkele potjes met kruiden meegegeven die ik teveel had. De pot met munt was hier bij vergetelheid achtergebleven en 's anderdaags 's morgens had ik hem naar hun huis gebracht.

Ze waren beiden gaan werken en ik had de pot op hun tuintafel gezet, een verrassing voor als ze zouden thuiskomen.

Na de levering had ik niet meer aan die munt gedacht tot  meer dan een maand later, toen pas schoot het mij weer te binnen en het verbaasde mij dat ze er zelf nog niets over gezegd hadden.

Na mijn vraag keek schoondochter mij verbaasd aan en vroeg: Welke munt?

Ik zag het gezicht van zoon veranderen. Het is maar dat hij niet snel rood wordt, het werd niet rood maar het kreeg wel een schuldige uitdrukking. Snel zei hij: Was dat munt die op de tuintafel stond? Had jij dat daar gezet eens bellen om te vragen of ik van iets wist was niet bij hem opgekomen?

Moeder...zeg! Dan had je er toch beter een briefje bijgelegd, ik dacht dat het onkruid was en ik ben die pot gaan uitkieperen in de compostbak Schamen.

Mijn munt? Onkruid Verrast??? Bij het compost? Ik kon mijn oren niet geloven.

Zoon had daar natuurlijk een deftige uitleg voor: schoondochter zet regelmatig 's morgens een bakje met afval op de tuintafel, zoon gaat het dan 's avonds ledigen bij de compost hij is altijd iets eerder thuis dan zij. Hij dacht dat zij de pot met munt daar ook had gezet om naar het compost te doen. Wat in de pot zat zag er tenslotte verslenst uit.

Niet te geloven, stamelde ik, die munt zag er bijlange niet verslenst uit toen ik hem daar zette. Had je een goeie geut water erbij gedaan, de plant ging er terug een stuk beter uitgezien hebben ze stond tenslotte een ganse dag in de felle zon.

En de pot?, vroeg ik lichtelijk gepikeerd, wat heb je met die bloempot gedaan?

Euch....weet ik niet zo direct, ik zal hem waarschijnlijk wel ergens gezet hebben. 

Waar? Heb je hem nog ken ik mijn zoon of ken ik hem?

Jaaaaah....zeggggg....ik denk het wel. Al was het absoluut geen mooie pot, het leek een afdanker die weg mocht Schamen.

Alé, toen puntje bij paaltje kwam: mijn munt is bij het compost beland en de bloempot op het containerpark.

Die avond heb ik besloten: de eerstkomende 100 jaar worden zowel zoon als schoondochter die eigenlijk geen schuld treft van verrassingen uitgesloten. Heb je dat nu van z'n leven al geweten??? Had ik een zak geld op hun tuintafel gezet, die was zeker niet bij de compost beland....of op het containerpark Onbeslist.

10:34 Gepost door bea | Commentaren (15)

19-08-15

over het fruit

Het aardbeienseizoen is hier al een tijdje voorbij maar wat een oogst hadden we! Weken aan een stuk konden we vers geplukte aardbeien eten tot ze onze oren uitkwamen en er confituur van werd gemaakt.

De stekelbezen hadden ook goed hun best gedaan en waren lekker van smaak. Het enigste wat tegenviel was dat hun velletje nogal taai was niet echt appetijtelijk. Misschien toch beter om ze volgend jaar te verwerken als gelei of confituur.

De meloen hangt nog steeds te rijpen, die heeft alle stormen doorstaan Lachen.

meloen.jpg

De frambozen, tja, het is het eerste jaar dat ze aangeplant zijn dus was het geen verrassing dat er niet veel vruchten zouden aankomen. Toch konden er een tiental geplukt worden.

Grote, sappige frambozen en ze smaakten naar meer. Eén van de struiken voldeed aan de vraag en zo konden er gisteren nog twee stuks geproefd worden.

En het was terwijl ik die aan het aftrekken was dat ik iets roods zag tussen de bladeren van de aardbeiplanten: een joekel van een aardbei!

Een laatbloeier, ene die geen zin had om mee te doen met de meute en er haar tijd voor nam om te groeien en te rijpen.

fruit.jpg

En smaken deed ze Lachen.

08:24 Gepost door bea | Commentaren (14)

18-08-15

fata morgana

't Was snikheet de dag dat er een nieuw terras rond het tuinhuis werd gelegd.

Niet echt een dag om beulswerk te doen maar het was zo gepland en dus geschiedde.

Af en toe werd er een pauze ingelast zodat we ons lichaam terug wat vocht en rust konden toedienen want het zweet stroomde uit alle poriën van ons lijf.

Tijdens één van die pauzes terwijl ik over een stoel gedrapeerd lag zag ik Flo mijn kat passeren, traag en loom, tot onder een struik. Ze lag daar volledig uitgestrekt, genietend van de waarschijnlijk iets frissere temperatuur daar.

Terwijl ik de kat zat te bekijken en wou dat ik op dat moment dat beest was, zei meneer de tegellegger: Kijk, ze zit in haar huisje.

Het was te warm om echt te reageren, ik was paf van de hitte en van het gesleur met stenen. Ik dacht nog: Huisje, hoe kinderachtig is dat? Die vent weet ook van de hitte, ze ligt gewoon onder een struik.

Enkel uit beleefdheid zo ben ik, een beleefde mens forceerde ik mij om te zeggen: 't Is voor de koelte dat ze daar ligt.

Meneer tegellegger bekeek mij alsof ik iets had gezegd wat het meest absurde was dat hij ooit had gehoord. Hij vroeg mij om nog eens te herhalen wat ik had gezegd. Ik, de beleefde mens die er van uitging dat hij me niet begrepen had, dronk eerst nog een slok water en herhaalde toen dat het voor de koelte was dat ze daar lag.

Waar heb je het over?, vroeg hij verbaasd. 

Over de kat, antwoordde ik al even verbaasd als hij want daar had hij het toch ook over gehad??

Meneer tegellegger begon te lachen. Mens, ik had het niet over de kat. Ik had het over een bij. Ik zag een bij in dat huisje vliegen.

Het was maar dat het warm was, veel te warm. Het was maar dat ik 'paf' was, oververhit... daardoor had ik geen zin niet de fut om te zeggen dat het geen 'huisje' was maar een hotel. Een echt hotel voor insecten al zag ik nog nooit één van die beestjes er gebruik van maken.

hotel.jpg

Van het ogenblik dat hij had gezegd dat hij een bij in het HOTEL zag kruipen, hield ik dat insectenhotel in de gaten ook terwijl ik tegels aan het aangeven was en niet één bij zag ik er in- of uitvliegen. Volgens mij zag hij ze vliegen, gepakt van de warmte net als ik Lachen.

08:19 Gepost door bea | Commentaren (12)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende