16-12-14

uitputtingsslag

Romeo, al kon het ook Julia geweest zijn, was ontsnapt.

Ondertussen zit hij of zij weer veilig in de kooi.

Het duurde welgeteld 25 minuten om hem of haar te vangen maar het waren 25 helse minuten! Godzijdank heb ik nog iets van fysieke conditie want: de kat zat namelijk ook in huis Verrast

Ik heb gerend, gezwaaid met een handdoek en geroepen. De kat liep en sprong. De vogel vloog, rustte op een kader, vloog, rustte op een plant, vloog en hing zich uiteindelijk met zijn scherpe nagels in de gordijnen....toen klopte mijn hart overuren.

Neeeee! Niet de gordijnen!!

Ik zag het al gebeuren: of gordijnschade door zijn of haar nagels, of de kat die hem of haar zou achternaspringen in de gordijnen en dan was het zeker weer te doen.

Gelukkig zorgden mijn geschreeuw en gezwaai er voor dat Flo zich een ongeluk schrok en pal bleef zitten waar ze zat terwijl Romeo of Julia uit pure angst in de kerstboom fladderde. Hoe uitzinnig moet ik tekeergegaan zijn??

Ook niet de meest ideale plaats omwille van de kat maar mijn gordijnen waren tenminste veilig Onbeslist.

Uiteindelijk, toen de vogel compleet uitgeblust op een stoel landde, kon ik de handdoek over hem of haar smijten en kwam er een einde aan de hysterische vogeljacht Lachen.

Dat het maar snel weer zomer is, dan kunnen de lovebirds terug in de volière. Ze zitten daar best van al en het scheelt een hoop gedoe Knipogen.

vo 003.jpg

14:09 Gepost door bea | Commentaren (16)

14-12-14

gevonden

Na zowat het ganse huis zonder resultaat ondersteboven te hebben gekeerd, kwam ik tot het trieste besluit dat ik heel waarschijnlijk mijn adresboekje in de vuilnisbak had gesmeten.

Het was geen overtuigende gedachte want ik wist bijna zeker dat ik het ergens had gelegd waar het volgens mij makkelijk te vinden zou zijn. Niet dus. Ik vond het niet....dus heel misschien, in al mijn opruimijver was het toch bij het afval terechtgekomen Wenkbrauw ophalen.

Ondertussen hadden mijn kinderen mij al enkele adressen bezorgd en sommige wist ik zelf. Slechts enkele bleven een raadsel zonder HET boekje. Toch besloot ik om aan de kerstkaarten te beginnen.

Groot was mijn vreugde toen ik de kaartjes uit het bureau haalde en zag dat mijn adresboekje onder het pakje kerstkaarten lag.

ZO logisch! 

ZO stom om daar niet gezocht te hebben!

In ieder geval, het was terecht Knipogen. Iedereen aan wie ik een kerstkaart wou sturen zal er ene krijgen....en op tijd Lachen.

b 002.jpg

 

08:37 Gepost door bea | Commentaren (15)

12-12-14

grote kleine mensen

Al verschillende keren maakte ik het mee, best grappig Lachen.

Als ik wandel of ga winkelen met Esmée dan komt het al eens voor dat we andere (groot)ouders tegenkomen met een kindje aan de hand of in een winkelkar. Kindjes van rond de twee jaar zo te zien.

Telkens kijken die dan lachend naar mijn kleindochter, wijzen en zeggen tegen hun mama, papa of grootouder: Kijk, een baby'tje!

Die peutertjes zitten meestal zelf nog in een luier en toch voelen ze zich al zoveel meer 'grote mens' dan Esmée Lachen. Hun reactie, al waren het steeds andere kindjes, is steeds hetzelfde. Het zal eigen zijn aan die leeftijd zeker?

Schattig is het wel.

En omdat mijn kleindochter zich niet minderwaardig zou voelen door die uitlatingen, fluister ik dan in haar oor: Uw tijd komt ook. Lachen

Al moet het niet te snel gaan al gaat het snel.

09:34 Gepost door bea | Commentaren (11)

09-12-14

het nu

Het gaat goed in het rusthuis, toch zeker op de afdeling van mijn ma.

Gezapig gaat het leven daar zijn gangetje geen noemenswaardige problemen. 

Tot plots het noodlot toesloeg, voor zover je het noodlot kan noemen. Eigenlijk is het de gang van het leven...het einde van het leven.

Martha was god weet wanneer precies overleden. 's Morgens lag ze dood in bed.

Al had ze een gezegende leeftijd van +90, al weet je dat het met iedere bewoonster zal gebeuren, het nieuws greep me toch aan.

Het was een vrolijk vrouwtje dat altijd vriendelijk een 'goedendag' zei als ze me zag. Passeerde ik of om het even wie haar tientallen keren, dan groette ze me iedere keer opgewekt alsof ze me voor het eerst zag die dag.

Behalve haar dementie was ze niet ziek, het gebeurde gewoon in haar slaap. Een mens zou er voor tekenen om zo te gaan: niet afzien, blijgezind gaan slapen en niet meer wakker worden.

Martha's overlijden deed me weer veel nadenken.

Als mijn ma komt te gaan, zou ik dan verdrietig zijn? Zou ik treuren? Zou ik haar missen? Zou het een opluchting zijn? 

Momenteel kan ik me daar niets bij voorstellen....ik mis haar al zolang. 

Lichamelijk is ze best ok maar geestelijk is het een ramp. Niets maar dan ook niets weet ze nog. Herinneringen ophalen, dat hoeft niet meer. Ze leeft in het hier en nu. Het verleden is gewist en de toekomst bestaat niet.

Probeer ik toch om haar ook maar iets terug te laten herinneren, dan zit ze mij te bekijken met een blik van 'wat voor zever rammel jij daar allemaal af'. Zelfs foto's uit de tijd van toen brengen haar geen herkenning meer.

Laatst probeerde ik het anders, in de hoop dat er toch ergens een deurtje in haar hoofd terug zou opengaan.

Een andere bewoonster was iets grappigs aan het vertellen over een familielid en mijn ma luisterde geamuseerd. Ik vond het de moment om het er op te wagen:

Jij hebt ook broers en zussen hé? 

Ma knikte eens van ja, niet met veel overtuiging maar het was genoeg voor mij om door te gaan.

Hoeveel broers en zussen heb je?

Verbaasd keek ze me aan maar nog voor ze ook maar iets kon zeggen kwam er reactie van een andere bezoekster. Het klonk nogal denigrerend toen die zei:

Zeeeeg, weet jij nu echt niet hoeveel nonkels en tantes je hebt??

Sommige mensen....je zou er soms met plezier eens de vloer mee dweilen Roepen

09:56 Gepost door bea | Commentaren (13)

03-12-14

zoek en vind

Typisch iets voor mij Roepen.

Op een dag besloot ik om bepaalde lades eens uit te mesten. Je kent dat, van die lades waar van alles invliegt waarvan je zegt dat je het later op een betere plaats zal leggen maar een eeuwigheid later ligt alles nog steeds op een hoopje in die schuif.

Een hele opgave om daar dan iets te vinden wat je dringend nodig hebt, hoog tijd om orde op zaken te stellen.

Ik kwam van alles tegen, vooral overbodige rommel die meteen bij het vuilnis belandde. 

Ook vond ik in één van die schuiven mijn adresboek. Die borg ik meteen ergens anders op want moest die verloren gaan....liever niet.

De plaats die hij kreeg, daar was ik zeker van dat ik hem meteen zou terugvinden als ik  hem nodig had.

Binnenkort is het zover. De kerstkaarten worden geschreven en als ik die ook nog wil versturen heb ik mijn belangrijk boekje nodig.

Echter.....ik kan mij langst geen kanten meer herinneren waar ik het heb opgeborgen Wenkbrauw ophalen. Kom dat tegen.... Schamen

12:26 Gepost door bea | Commentaren (16)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende