ne keer azo en ne keer anders

Ik ga mijn eigen niet bestempelen als de meest geduldige mens maar ook niet als de ongeduldigste. Eerder de middelmaat, de één van de vele, geduldig tot het iets te lang gaat duren .

Het is vreselijk te ontzien om naar de huisarts te gaan. Die werkt niet op afspraak en best kan je een halfuur voor aanvang van zijn consultaties daar aan de deur gaan staan. Zo ben je zeker van de eerste te zijn of eventueel de tweede.

Ik weet dat dit veruit het beste is om daar snel aan de beurt te zijn maar daar een halfuur op zijn minst staan draaien tot de deur opengaat, dat is iets te verregaand voor mij.

En dus was ik daar vanmorgen 5 minuten nadat zijn spreekuur begon met de bedoeling om eens bloed te laten afnemen want ik voel me de laatste tijd niet echt fit. 1 patient was al binnen en er zaten er nog 4 in de wachtkamer. Snel maakte ik de rekening: een kwartier per patient, een goed uur wachten en het was mijn beurt. Niets aan te doen, wat is een uurtje in een mensenleven?

25 minuten later was de situatie nog steeds dezelfde: 1 binnen, 4 voor mij. Het begon danig op mijn zenuwen te werken dat er geen vooruitgang was. Ik prijsde mezelf gelukkig dat ik niet ernstig ziek was anders zou ik misschien gestorven zijn voor het mijn beurt was (zo een amusante dingen zit ik dan te denken).

Nog 10 minuten later, nog steeds geen verandering, werd het al heel moeilijk om niet op mijn stoel te zitten draaien en om niet te zuchten maar ik bleef stoïcijns kalm alhoewel ik mij ergerde dat het geen naam had. 

Verdikke, dacht ik in mezelf, hij zal dan weer zeggen dat mijn bloeddruk iets te hoog staat....straks krijg ik hier nog een attaque..... Als hij met die vier voor mij ook minstens een halfuur zou bezig zijn, dan zat ik daar tot na de middag....foert! Ik stond op en vertrok.

40 minuten van mijn schone tijd daar verspilt voor niets, behalve dat mijn moeheidsgevoel was verdwenen. Ik voelde mij opgefokt als iets. Mss moet ik mij iets meer gaan enerveren aan van alles en nog wat, werkt prima tegen futloosheid .

De menselijke hersenen (mijn hersenen) zijn toch een fascinerend iets. Kop noch staart vind je daar aan, vooral wat de werking betreft.

Gisteren, zaterdag, deed ik extra boodschappen omdat ik er aan had gedacht dat er vandaag en maandag geen winkels zouden open zijn omwille van pinksteren (mss wel in de voormiddag maar dan zie ik dat niet zitten). Je weet maar nooit wie er op een extra vrije dag plots voor de deur staat, altijd gezellig als je die mensen dan een lekker hapje en drankje kan aanbieden.

Komt er niemand, dan ga ik ook niet verhongeren of uitdrogen. Een vooruitziende vrouw alzo .

Gisteren, de vooravond, hoorde ik in het gebuurte een grasmachine ronken. Ik dacht bij mezelf: Die durft meer dan ik, op een zondag het gras afrijden .

Eigenlijk kon ik die mens geen ongelijk geven, na dagen van regen was het de eerste dag dat het droog gebleven was. Wie wist hoe het de komende dagen zou zijn. Zou ik het ook wagen?

Ik bekeek mijn gazon. De madeliefjes waren duidelijk zichtbaar, als die zich zo opvallend laten zien is het meer dan tijd om er met de grasmachine over te gaan. Maar het was zondag....dan doe je dat niet, ik ben een broekschijter.

Pas heel laat op de avond viel het mij in dat de buurman (of vrouw) ook niet zo'n onverschrokken held was. Hoe stom van mij dat ik mij zo had vergist van dag, mijn grasmat had er ook weer deftig kunnen uitzien. Ik had het moeten weten, ik wist dat het zaterdag was en toch...even was ik het kwijt.

Het zal voor dinsdag zijn als ik het niet vergeet, als het niet regent, als ik zin heb....

Het is een verslaving geworden, een kleine weliswaar maar de drang is er om ook maar iets van eigen kweek op tafel te kunnen zetten.

De gezaaide wortels...daar spreken we niet meer van. Ze zijn verdwenen, spoorloos. Ik stel me zelfs niet de vraag hoe het gebeurd is. Ze zijn weg en mijn besluit staat vast: zaaien doe ik niet meer.

Enkele weken terug heb ik twee tomantenplantjes gekocht, kerstomaten, en die in een bloempot gezet. Die doen het goed, ze groeien dat het een lieve lust is en er staan al ganse trossen bloempjes aan. I cross my fingers.

Terzelfdertijd had ik ook twee paprikaplantjes mee en die schieten ook goed op. Ze groeien recht omhoog en vanmorgen zag ik zowaar een 'bolletje' tussen de bladeren. Again...I cross my fingers .

En toen zat ik te denken dat je 3 paprika's kan kopen voor iets minder dan twee euro. De plantjes kostten 1,5 euro per stuk. De plantjes zouden op zijn minst 5 paprika's moeten voortbrengen om geen scha te doen.

Oeps...dan moest ik er nog de bloempot bij tellen en de potgrond. Gelukkig is het water gratis, dat valt hier met bakken uit de lucht....

Het plezier van de verandering te zien en de hoop dat er toch iets zal uit voortkomen, dat is onbetaalbaar. Mijn 'verslaving' schenkt me vreugde....zeggen alle verslaafden dat niet?

Uiteindelijk heb ik dan toch de bloembakken gevuld met zomerbloeiers.

Het was niet met volle goesting want geef toe, kwakkelweer is niet echt de motivatie om het buiten wat extra op te fleuren. Maar in de veronderstelling dat het ooit wel eens zal beteren (hopelijk dit jaar nog) ben ik aan de slag gegaan.

Enkel twee soorten bloemen heb ik gekocht in dezelfde kleur. Geen mikmak dit jaar van kleur en vorm. Calibrachoa, bright red (gelukkig zat er een kaartje bij de plantjes of ik had de naam niet geweten): kleine bloempjes die sterk op de petunia lijken.

De tweede soort zijn hangpetunia's, ook knalrood. Momenteel zijn er nog geen bloemen te zien maar ze zijn in de maak, veel bloemknopjes aanwezig.

De gezaaide aardbeien doen het goed maar niet goed genoeg. Het ziet er naar uit dat er dit jaar geen vruchten gaan van komen en volgend jaar waarschijnlijk ook niet als ik de plantjes de komende winter niet kan laten overleven.

Om die reden heb ik ook nog drie reeds bloeiende aardbeiplantjes meegebracht en in een bloembak gezet. We gaan het ne keer zien dat we hier geen zelfgekweekte aardbeien gaan eten.... .

Toen de taart op tafel kwam was iedereen het er over eens dat ze er heel smakelijk uitzag.

Dochter was blij dat ik ze eens niet zelf had gebakken . Het was tenslotte moederdag en dan hoefde ik die moeite niet te doen. Ze lachtte guitig toen ze het zei...en was zichtbaar opgelucht dat ze van de bakker kwam.

Ik heb ze zelf gebakken, zei ik zonder te blozen of te verpinken, met mijn nieuwe oven is het kinderspel.

De verwondering, bewondering, ongeloof, het waauw-gevoel stond op ieders gezicht te lezen. Met ferme binnenpret sneed ik de taart aan....ik kan ze ook alles wijsmaken .

En toen kwam Lola (hun hond) uit de keuken met de taartdoos in haar muil....de verraadster!