15-02-15

lentekriebels

Ik werd wakker door het gefluit van vogels duidelijk hoorbaar als je met het raam open slaapt en kreeg meteen een lentegevoel.

Zeven graden, zon te zien....na een winter die niet echt een winter was en die nog niet voorbij is begon het toch te kriebelen om in de tuin te werken. 

Veel was er niet te doen, niets eigenlijk. Het gras staat redelijk lang maar om er half februari al met de grasmachine over te gaan, op een zondag dan nog, zo zot was/ben ik nog niet. 

Hier en daar staan er krokussen in bloei, vreemd genoeg alleen maar gele.

le 002.jpg

De witte en paarse vertonen zich nog niet. Behalve 1 armtierig sneeuwklokje en de narcissen die hun groen al uit de grond steken is er niet veel te zien.

le 003.jpg

Alleen maar kale struiken die ik maar zielig vind zo, al de rest zit nog veilig onder de grond hun tijd af te wachten.

Toen ik de serre opende om te zien hoe het met mijn kruidenpotten en de avocadoboom gesteld was, werd ik toch lichtjes teleurgesteld bij de aanblik er van.

De kruiden stonden er goed bij, de meeste toch Lachen. Enkele zien er maar triest uit maar dat komt waarschijnlijk terug goed als de winter definitief voorbij is.

le 007.jpg

le 008.jpg

Het avocadoboompje, daar maakte ik mij meer zorgen om. Zo vivant en stralend groen als hij was toen ik hem in de serre plaatste, zo doods en bruin ziet hij er nu uit Wenkbrauw ophalen.

le 009.jpg

Voorlopig laat ik hem nog staan. Wie weet, misschien herpakt hij zich ook nog. Eigenlijk had ik verwacht gehoopt dat hij er nog even kwiek zou uitzien als toen hij aan zijn winterslaap mocht beginnen, erg naïeve gedachte Schamen.

In ieder geval, ik hoop op hernieuwde groeikracht. Ik zou het zo'n zonde vinden om na zowat 2,5 jaar mijn kweeksel op de composthoop te moeten gooien. Voor een keer dat ik een plant zolang in leven kon houden....het zal toch niet zijn Wenkbrauw ophalen.

13:20 Gepost door bea | Commentaren (22)

08-02-15

een heel gelukkige dag

Het was geen evidentie om een geschikt cadeau te vinden voor een eenjarig kind.

Niet dat er niet genoeg te krijgen kopen is maar de kleine heeft zo goed als alles van speelgoed dat passend is voor haar leeftijd.

Geld in een envelopje zodat de ouders voor haar konden kopen wat hen handig of nuttig leek? Never! Niets saaier voor een kind dan geld, veel liever scheuren ze toch pakjes open?

Bovendien, geld is precies een snelle afhandeling om toch maar iets te geven zonder ook maar enige moeite te doen om iets passend te vinden...mijn bescheiden mening.

Kleertjes? Pfff...leek me ook niets. Daar is ze ook goed van voorzien en volgens mij koopt mijn dochter dat liever zelf.

Ik wou persé iets waar mijn kleindochter mee kon spelen. Iets waar ze plezier aan zou beleven, iets dat echt voor haarzelf was want tenslotte: je wordt maar 1 keer 1 jaar. 

Na weken piekeren want ik denk altijd lang na over een geschikt geschenk voor iemand had ik plots iets bedacht wat ik ideaal vond als verjaardagscadeau: een zandbak/ploeterbad.

zbb.jpg

Een zandbak/ploeterbad is in feite ook niet de meest ideale gift om in de maand februari te geven. Zoiets dient om buiten in te spelen, binnenshuis is het absoluut geen aanrader Lachen.

Maar oma zou oma niet zijn als ze daar geen oplossing voor had. De kleine zou met het gekregen cadeau toch binnenshuis kunnen spelen in afwachting van warmere buitentemperaturen: ballen!

bal.jpg

 Esmée kreeg voor haar eerste verjaardag een 'ballenbad' en binnen enkele maanden zal ze er buiten in kunnen plonzen en zandtaarten maken Lachen.

Niet voor het één of ander, maar iets beters had ik en geen enkele aanwezige op het feestje *gnifgnif* kunnen bedenken. De kleine is tijdens haar verjaardagsfeest zowat gans de namiddag in haar 'ballenbad' blijven spelen, ze amuseerde zich rot!

Enkel de taart evenaarde voor haar het ballenspeelplezier Lachen.

18:05 Gepost door bea | Commentaren (19)

28-01-15

mijn hartendief

Ze vroeg hoe het met mijn kleindochter was en vol trots antwoordde ik: Heel goed, het is bijna haar eerste verjaardag.

Meer zei ik niet want ik weet dat als ik begin over mijn kleine lieverd er geen stoppen aan is.

Ik ben zo fier op mijn kleinkind, vind haar zo bijzonder dat ik nogal eens durf door te drammen als het over haar gaat. En niet iedereen is happig om die ganse litanie te aanhoren Lachen.

Toch zorgde mijn antwoord er voor dat de vrouw zich waarschijnlijk verplicht voelde om te vragen wanneer de kleine precies verjaart Schamen. Toen ik het zei antwoordde zij: Pfff, wat een geluk! Bijna was het op valentijn, toch maar een rare datum om te verjaren.

Stomverbaasd vroeg ik haar wat daar nu raar aan was? Ik had dat best mooi gevonden. Bovendien, als het zo was geweest, dan had Esmée altijd cadeautjes gekregen op valentijn. Zelfs al had ze nooit van zijn leven een vriend(innet)je. Lachen

15:50 Gepost door bea | Commentaren (16)

26-01-15

goodbye my love goodbye

Ik beken: het deed me iets toen ik het nieuws vernam.

De 'favoriet' uit mijn kindertijd is niet meer Wenkbrauw ophalen

Demis Roussos.jpg

  04a-demis-roussos.jpg

15:57 Gepost door bea | Commentaren (14)

24-01-15

het is toch wat

Hoofdhaar groeit gemiddeld 1 cm per maand.

Waarschijnlijk ben ik geen gemiddelde mens want ik heb zo de indruk dat mijn haar in mijn nek trager groeit dan die ene cm. Mijn froufrou daarentegen, die groeit dan weer sneller.

In het verleden durfde ik dan al eens een stukje van dat snelgroeiende haar af te knippen. Zot toch om daarvoor naar een kapper te gaan? Nu ja, dat dacht ik telkens op het moment dat ik de schaar nam om mijn 'pony' wat te fatsoeneren.

Achteraf bleek het telkens een flater van jewelste te zijn. Meestal had ik teveel afgeknipt alhoewel ik steeds dacht dat het maar enkele milimetertjes waren, had ik veel te schuin geknipt of was mijn froutje precies afgegeten van de ratten.

Nadat ik voor de zoveelste keer een desastreus resultaat bekwam, besloot ik om nooit of nooit nog zelf aan mijn haar te knippen.

Aan die belofte heb ik mij jaren kunnen houden....tot een week of vier geleden.

Zo gaat dat met haar, alles is prima en dan plots van de ene op de andere dag hangt het in je ogen. Alsof er 's nachts een groeispurt heeft plaatsgevonden.

Die dag, zowat vier weken geleden, irriteerde mijn pony me enorm. Vooral mijn ogen irriteerde hij en tegen de middag had ik er meer dan genoeg van. Ik nam een schaar, zette die in het ambetante haar en:knip.

O wee....o wee....weer net een ietsie te kort Wenkbrauw ophalen

Ik vervloekte mijn eigen omdat ik me niet had kunnen inhouden maar het kwaad was geschied. Weer zwoor ik op al wat me lief was dat het nu echt en echt tot in de eeuwigheid amen de laatste keer geweest was dat ik die stommiteit had begaan. Never again!!

Weken liep ik ongemakkelijk rond, ik vond mezelf er idioot uitzien met mijn te korte froufrou al was ik precies de enige die dat zag want niemand zei er iets over.

Maar vannacht zijn de ponygroeihormonen terug in actie geschoten. Toen ik opstond zag ik het meteen: het ziet er terug goed uit!

Mijn haartjes hebben weer de juiste lengte. Na bijna een maand kan ik weer buiten komen zonder mijn hoofd te laten hangen Lachen

10:12 Gepost door bea | Commentaren (17)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende