21-10-14

shit affair

Het was weer zover, de 6 maandelijkse bloedcontrole bij de huisarts.

Een verplichting die al twee jaar aan de gang is omwille van mijn schildklier.

Die bloedcontrole op zijn eigen, daar heb ik geen probleem mee. Het houdt niets in.

Waar ik het wel moeilijk mee heb is het feit dat de huisarts iedere keer ik op consultatie ga tijdens die twee jaar er op hamert dat ik een staal van mijn stoelgang moet binnenbrengen.

Het was weer van dat.

Niet dat ik er een drama van maak om wat stront in een potje te scheppen, dat is het probleem niet. Al dacht hij van wel. Absoluut niet.

Ik vertelde hem dat ik het nog niet had gedaan omdat ik gewoonweg bang ben om na het onderzoek van de substantie slecht nieuws te krijgen. Ik heb geen zin om ziek te zijn...ik wil geen darmkanker en geen enkele kanker Schamen.

Ik ben zo een zielenpoot van een mens die denkt dat zolang iets niet bevestigd is, je het niet hebt. Na een controle bij de gynaecoloog sta ik doodsangsten uit tot de dag dat ik te horen krijg dat alles ok is.

Bovendien, zo zei ik hem, kijk ik soms wel eens in de pot en ik heb nog nooit bloed in de stoelgang gezien.

Hij bekeek me een beetje vreemd en antwoordde toen dat je niet altijd bloed ziet.

Waarschijnlijk heb je dat potje nog, zei hij op schoolmeesters toon en ik knikte zuchtend van ja. Al was ik er zeker van dat ik het niet meer had, ik was toch niet van plan om aan het scheppen te gaan.

Luister, zo zei hij, ik zal u eens iets meegeven wat veel eenvoudiger is om te gebruiken. Hij ging er dus toch van uit dat ik niet durfde te lepelen in de smurrie.

Terwijl hij mij de eenvoudige kakstaalnemer toonde en wat uitleg gaf, kreeg ik plots een moment van overmoed. Ik doe het, hoorde ik mezelf zeggen shitttttt!!!. Dit keer doe ik het, beloofd!

 

Ik ben thuisgekomen, zot van de stress om wat ik beloofd had. Die stress zette zich op mijn darmen waardoor ik rechtstreeks doorliep naar het kleinste kamertje.....met het 'geschenk' van meneer doktoor mee.

Het ging heel simpel, er moest niet geschept worden Lachen. Enkel het borsteltje in de darmontlasting duwen, borsteltje terug in het doosje en klaar.

Ondertussen is het handeltje afgeleverd bij de huisarts I cross my fingers....een proces van twee jaar Schamen.

k 001.jpg

 

12:00 Gepost door bea | Commentaren (13)

20-10-14

na al die jaren

Het deed zeer, verdomd veel zeer.

Altijd heb ik gedacht dat mijn moeder nooit beseft heeft dat de dementie haar te pakken had. Meer nog, ik was er rotsvast van overtuigd dat ze het niet besefte.

De ziekte sloop in alle geniepigheid in haar hoofd. Niet van de ene op de andere dag, zo gaat dat niet, maar beetje bij beetje. Langzaamaan en vooral de eerste jaren onopvallend maakte ze zich meester van haar hoofd.

Onopvallend voor mijn moeder, dacht ik.

Ze zei er nooit iets over, integendeel. Na iedere misspreking of als ze iets verkeerd had gedaan, wist ze zich altijd te verdedigen met een kwinkslag. Ah ja, iedereen kan zich al eens vergissen.

Tot vandaag hoopte ik dat als ik ooit dement zou worden, het op de wijze van mijn ma zou gaan: onopvallend zodat ik het niet doorhad en uiteindelijk toch snel genoeg om niet te beseffen dat ik volledig van anderen afhankelijk zou zijn.

Het is een utopie.

Ze heeft het geweten. Ze wist dat het misliep. Ze wist dat haar hersenen aan het aftakelen waren. En ze heeft er verdomme nooit met mij over gesproken! Hoe eenzaam moet ze geweest zijn?? Hoeveel pijn moet ze gehad hebben om dat besef alleen te dragen?? Hoe graag moet ze mij gezien hebben om me dat te besparen??

Razend was ik op haar! Razend omdat ze mij erbuiten hield. Razend omdat ik al die tijd toen er nog gepraat kon worden, haar missers minimaliseerde om haar te beschermen. Ik beschermde haar tegen 'het weten'. Ik was verdomme blij dat ze het niet wist, niet besefte....en dat deed ze wel.

 

Bij de verhuis naar het rusthuis stak ik alle handtassen van mijn ma in een doos en zette die bij mij op zolder. Vandaag ben ik die tassen eens gaan bekijken en vond zo per toeval een brief.

Een brief gericht aan mij, door mijn moeder geschreven.

De ziekte moet al in een gevorderd stadium geweest zijn toen ze de brief schreef want het handschrift was niet zo mooi en regelmatig zoals ze ooit schreef. De zinnen waren ook niet vlot en lang.

In het kort kwam het er op neer dat ze mij heel graag zag, dat ze mijn kinderen heel graag zag en ze bedankte mij uit het diepst van haar hart voor alles wat ik voor haar heb gedaan.

Tranen met tuiten zat ik daar te wenen.

Tranen van verdriet en woede.

Verdriet om mijn moeder die persé haar kruis alleen wou dragen.

Woede omdat ze mij bedot heeft.

En nu is het te laat, nu kan er niet meer over gepraat worden. Ach, het hoeft ook niet meer. Het is wat het is.

God zij dank heb ik die tassen gehouden. Evengoed had ik ze naar de kringloopwinkel kunnen doen of stak ik ze in een kledingcontainer. Dan had ik die brief nooit gelezen.

Dan had ik ook nooit geweten dat zij het wist. Hoe minder je weet, hoe beter je slaapt.

Maar dan had ik ook nooit geweten dat ze blij was met mijn hulp want dankbaarheid tonen/uiten was niet haar sterkste kant.

Ondanks de pijn die ik voelde na het lezen, voelde ik ook enorm veel liefde. Liefde voor die eigenwijze, koppige moeder van mij.

17:58 Gepost door bea | Commentaren (17)

12-10-14

nieuwtjes

In de loop van de namiddag kreeg ik een sms van zoon:

Hebben de nieuwe volièrevogels geleverd, we komen morgen nog eens langs Knipogen.

Goed nieuws, bij thuiskomst zou er weer leven zijn in het vogelhuis Lachen.

Zoon had gezegd dat de vader van een vriend vogels kweekte. Onder andere parkieten. Zoon zou er daar twee voor me halen want hij vond het zonde dat de volière leeg stond. Ik vond het eerder zonde van de 5 kilo parkietenzaad.

 

Meteen liep ik naar de volière want ik was heel benieuwd welke kleuren de parkieten hadden. Ik kon mijn ogen niet geloven Verrast, mijn zoon is niet te schatten!

Het eerste wat me opviel was de met zaad gevulde schaal. WTF!!!

zaad 001.jpg

 

Toen zag ik twee bontgekleurde vogels aan het gaas:

vogels 001.jpg

Het zijn geen parkieten Wenkbrauw ophalen.

Meteen belde ik naar zoon om nadere uitleg want dat was niet de afspraak.

Zijn uitleg was: Die zijn toch veel mooier dan een parkiet?!

Tuurlijk zijn ze mooi, heel mooi zelfs. Echter...de zak parkietenzaad mag hij meenemen zodat hij hem kan geven aan de vader van zijn vriend. De parkieten die hij kweekt kunnen er maar deugd van hebben Onbeslist.

Romeo en Julia mogen blijven Stoer.

07:13 Gepost door bea | Commentaren (21)

08-10-14

moeder's slimste

Uiteindelijk was het er van gekomen dat ik naar de fotograaf ging om pasfoto's te laten maken.

Wat er nog niet van gekomen was, was naar het stadhuis gaan om de vernieuwing van mijn pas aan te vragen. Ik had dat meteen na de pasfoto's kunnen doen maar waarom iets in ene keer oplossen als je er dagen kan over doen?

Deze morgen vatte ik de koe bij de horens. Mijn eerste werk: naar het stadhuis.

Voor ik vertrok keek ik in mijn portemonnee of er geld genoeg in zat want net op tijd was het mij ingevallen dat ik daar zou moeten betalen voor de nieuwe IDkaart die ik pas binnen enkele weken zal mogen gaan afhalen. Op ons stadhuis werken ze nog als ten tijde van de middeleeuwen, ze kennen bancontact niet Onbeslist.

Het was weer pover gesteld met de financiële middelen, zoals meestal. Daar ik zowat overal met de bankkaart betaal, gaan handtasdieven ferm veel spijt hebben als ze het ooit wagen om mijn sjakos te roven Lachen.

Amper 12 euro en een beetje kon ik bijeenrapen maar ik was tevreden. 12 euro was voldoende om de pas te betalen en dus moest ik niet eerst naar een bankautomaat om geld af te halen.

 

De nodige formaliteiten werden vervuld door de beambte, ik mocht mijn handtekening plaatsen en dat was het, tijd om het geld boven te halen.

16 euro, zei de beambte vrolijk.

Euh??!! 16??!! Zoveel geld heb ik niet bij Verrast....ik dacht dat het 12 euro was Schamen.

16 euro, herhaalde ze en terwijl ze met haar wijsvinger ergens op de oproepingsbrief wees, zei ze nogmaals: 16 euro, hier staat het.

Ik geloof u best, zei ik verontschuldigend, maar ik zie het niet zonder bril Lachen. In ieder geval heb ik nu maar 12 euro bij Schamen.

De beambte vond dat niet erg. Ik mocht mijn 12 euro daar achterlaten en als ik één van de dagen langst het stadhuis passeerde moest ik die andere vier maar binnenbrengen.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Wat een vertrouwen.

Het is nu niet dat ze mij op het stadhuis kennen of dat ik zelfs maar een medewerker een heel klein beetje ken. Absoluut niet. De laatste keer dat ik daar was, was vijf jaar geleden om mijn huidige pas af te halen.

Om het vertrouwen niet te beschamen ben ik onmiddellijk naar een geldautomaat gewandeld om er te pinnen en daarna ben ik meteen mijn schuld gaan aflossen.

Ze weten zij daar zeker niet dat als ik zoiets niet meteen doe dat ik het vergeet??

En wie zou nu, in alle onschuld, voor vier euro de naam van bedrieger willen hebben?? Lachen

In ieder geval, in het vervolg binnen 10 jaar ga ik 465 keer die oproepingskaart heel aandachtig lezen! 16 euro...het stond er nochtans vetgedrukt op.

Een mens kan toch zo zeker zijn van iets, zo danig zeker dat niet de moeite wordt gedaan om het even te checken. Eigen schuld dikke bult.

11:58 Gepost door bea | Commentaren (19)

05-10-14

beestenboel

Gisteren was het werelddierendag. De uitleg daarover volgens Wikipedia:

Dierendag (ook: Werelddierendag) is een dag die wereldwijd op de agenda staat als een moment waarop extra aandacht wordt besteed aan de dieren.

Kleindochter heeft ook een dier. Meerdere diertjes zelfs maar dat ene is voor haar heel bijzonder. Ze is er bijzonder aan gehecht. Als ze gaat slapen, gaat het beest mee naar bed en als ze wakker is, dan krijgt het haar onvoorwaardelijke aandacht.

Behalve gisteren, en dat op werelddierendag....

Mag ik jullie voorstellen: Schaap

sch 001.jpg

Schaap kwam in kleindochters leven toen ze enkele maanden geleden voor het eerst in haar leventje samen met haar mama vlees ging halen bij hun slager. De beenhouwer was zo gecharmeerd door het kind dat hij haar schaap cadeau deed in mijn tijd gaven slagers de kinderen een 'schelletje' Onbeslist. Sindsdien zijn schaap en Esmée onafscheidelijk...tot gisteren.

We zijn schaap vergeten!, riep dochter door de telefoon, momenteel is het nog geen drama maar dat zal het waarschijnlijk worden als het bedtijd is. Schoonzoon zal er meteen om komen.

Terwijl zij aan het zeggen was, liep ik rond op zoek naar schaap maar die zag ik nergens liggen en vertelde haar dat.

Dat kan niet, hij moet bij u liggen. We zijn meteen naar huis gereden, hij moet ergens bij je liggen! De paniek begon aan haar stem te horen op te komen maar schaap was hier niet en dus hoefde schoonzoon ook niet tot hier te komen. Dat zou verloren moeite zijn.

Ze zuchtte jammerlijk en zou nog eens heel goed kijken in hun auto, misschien lag hij daar ergens.

Ze belde niet meer terug en ik ging er van uit dat schaap terecht was.

 

Vanmorgen hoorde ik een 'stampend' geluid van onder de sofa. Het was de kat. Die lag daar op haar rug met 'Schaap' tussen haar voorpoten geklemd terwijl ze hem met haar achterpoten aan het afrossen was Verrast.

Vlug belde ik naar dochter om het blije nieuws te melden dat schaap terecht was en om te vragen of de kleindochter goed had geslapen zonder haar lievelingsknuffel.

Dochter klonk heel triomfantelijk toen ze zei: Zie je wel dat hij bij jou achtergebleven was! Maar de kleine heeft hem niet gemist, die is meteen in slaap gevallen.        Verrast.....

11:46 Gepost door bea | Commentaren (15)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende