31-10-14

iets vergeten

Niet dat ik er anders vies van ben maar deze gaan wel heel hygiënisch zijn Lachen:

geld 001.jpg

10:30 Gepost door bea | Commentaren (6)

29-10-14

bijtijds

Ik had al laten weten aan mijn nageslacht en hun wederhelft dat ik dit jaar Halloween aan me zou laten voorbijgaan.

Kwam het door de fantastische nazomer of wat? Ik had in ieder geval geen zin om mijn woonkamer terug in een spookkot te veranderen zoals ik andere jaren wel doe. Bovendien, de halloweenspullen stonden op zolder. Ik had ook geen zin om die er af te halen.

Het resultaat was een portie gemopper van vier volwassen mensen die het maar zielig vonden dat ik die traditie????? dit jaar niet zou volgen. Zij zouden, zo zeiden ze, in ieder geval wel de nodige aanpassingen doen bij hen thuis.

Het ergste vonden ze mijn kinderen dat ik degene was die er altijd op hamerde dat ze tradities in ere moesten houden. Er gingen er tenslotte al zoveel verloren.

Ja zeg, Pasen, sinterklaas en kerst...over die gewoontes had ik het. Halloween is nog maar enkele jaren geleden dat ik daarmee begon dat hoort niet thuis in die lijst.

Toen vond ik het leuk om doen. Nu voelde ik me niet geroepen.

Allemaal goed en wel maar ik hield voet bij stuk. Hier dit jaar niet! Al weet ik best dat ze het heel aangenaam vinden dat ik hier ten huize wat sfeer schep naargelang de tijd van het jaar.

Eén probleempje: als de goesting er niet is kan er ook geen sfeer gecreëerd worden.

 

Het lag dus wel degelijk aan de mooie nazomer Lachen.

Gisteren een mottige dag, de lucht bleef grauw en grijs....en ik haalde de halloweenbox van de zolder.

Veel is er in die plastieken doos blijven zitten, ik heb het sober gehouden Knipogen.

Enkel op de kast een heks met wat theelichthouders en twee pompoenventen op de salontafel. Meer niet.

halow 001.jpg

Geen pompoenen langst de oprit, geen kaars aan de voordeur. Geen uitgesneden pompoen aan het venster achteraan. Gewoon sobere decoratie binnen. De 'traditie' is alsnog gered Lachen de halloweensfeer daarentegen laat toch een beetje te wensen over Schamen.

En volgende week kan ik opnieuw naar de zolder....met de halloweenspullen. Hoe zot moet je zijn Onschuldig??

10:05 Gepost door bea | Commentaren (11)

28-10-14

kostelijk beest

Ondertussen is het al drie jaar geleden dat de gordijnen hier vernieuwd werden. Het was een kostelijke aangelegenheid maar het heeft me nog niet gespeten Knipogen. Het was de kosten en het werk meer dan waard. Het huis heeft door die lappen stof aan de ramen een heel ander zicht gekregen en ik ben er heel tevreden mee.

Ondertussen is het ook al drie jaar geleden dat er een kat in huis kwam Onbeslist. Een heel lief en aangenaam beest, laat me duidelijk zijn. Maar katten en gordijnen....ooit moesten daar problemen van komen, voor alles is een eerste keer al had Flo het ooit al eens gedaan, elders.

Flo lag zoals gewoonlijk op de vensterbank naar buiten te loeren.

Plots hoorde ik getik tegen het raam. Niet echt luid maar het was duidelijk getik van nageltjes en snel ging ik zien wat er gaande was.

Flo stond op haar achterpoten en met haar voorpoten sloeg ze tegen het venster waarschijnlijk zat er een vlieg aan de buitenkant. Het was net alsof ze stond te dansen.

Ik kreeg bijna een toeval want tussen haar poten en de ruit was mijn gordijn Verrast.

Floooooooo!!!, schreeuwde ik terwijl ik als de bliksem naar haar toeliep. De kat schrok zich een ongeluk, liet zich naar beneden vallen maar bleef in alle haast met een nagel in het gordijn hangen. Doordat ik heel snel naderbij kwam rukte ze zich in paniek los met als resultaat:

go 004.jpg

Ik kan u verzekeren, ik was er niet goed van. De schade was eigenlijk niet zo heel groot maar hoe miniem ook, het was geen zicht.

Ik besloot om terug te gaan naar de winkel waar ik de gordijnstof had gekocht zodat ik met nieuwe stof een ander gordijn kon maken.

Als het tegenslaat dan slaat het goed tegen.

Ze hadden die stof niet meer Verrast.

Meteen kreeg ik een zweetaanval want het ganse huis opnieuw van nieuwe gordijnen voorzien ha ja, één raam met een ander gordijn dat trekt op niets....eurotekens flitsten voor mijn ogen.

Gelukkig konden ze de stof nog bestellen bij de leverancier, ik was gered.

Het zou enkele dagen duren en dus liet ik mijn gsm-nummer achter zodat ze mij konden opbellen als de stof in de winkel geleverd was.

 

We zijn nu een week verder en ik kreeg nog geen telefoon.

Vannacht schrok ik wakker, klaarwakker. Is het normaal dat ik na een week nog geen nieuws had? Heb ik wel mijn nummer juist opgeschreven?

Ik snelde naar beneden, haalde de bestelbon uit mijn handtas en keek naar het gsm-nummer dat ik had opgeschreven. Dat klopt. Of niet? De twijfel sloeg meedogenloos toe.

Luidop zei ik mijn nummer. Het klonk goed, het was juist. Of niet? Was het 11 22 33 of 22 11 33??? Twijfel, twijfel, twijfel.

Wat als ik de cijfers in de verkeerde volgorde had gezet? Wat zouden die mensen wel niet denken? Zo'n idiote gedachten komen dan voor midden in de nacht Onbeslist.

Dan maar op zoek gegaan naar de laatste gsm factuur die hou ik altijd bij maar die ligt eens hier of die ligt eens daar Schamen want zolang ik geen zekerheid had zou ik geen oog meer dichtdoen.

Uiteindelijk kon ik met een gerust hart nog een drietal uurtjes slapen, ik had het correcte nummer opgeschreven Lachen.

Toch raar dat twijfel en onzekerheid altijd 's nachts komen opzetten, overdag heb ik daar zelden of nooit last van.

08:20 Gepost door bea | Commentaren (9)

21-10-14

shit affair

Het was weer zover, de 6 maandelijkse bloedcontrole bij de huisarts.

Een verplichting die al twee jaar aan de gang is omwille van mijn schildklier.

Die bloedcontrole op zijn eigen, daar heb ik geen probleem mee. Het houdt niets in.

Waar ik het wel moeilijk mee heb is het feit dat de huisarts iedere keer ik op consultatie ga tijdens die twee jaar er op hamert dat ik een staal van mijn stoelgang moet binnenbrengen.

Het was weer van dat.

Niet dat ik er een drama van maak om wat stront in een potje te scheppen, dat is het probleem niet. Al dacht hij van wel. Absoluut niet.

Ik vertelde hem dat ik het nog niet had gedaan omdat ik gewoonweg bang ben om na het onderzoek van de substantie slecht nieuws te krijgen. Ik heb geen zin om ziek te zijn...ik wil geen darmkanker en geen enkele kanker Schamen.

Ik ben zo een zielenpoot van een mens die denkt dat zolang iets niet bevestigd is, je het niet hebt. Na een controle bij de gynaecoloog sta ik doodsangsten uit tot de dag dat ik te horen krijg dat alles ok is.

Bovendien, zo zei ik hem, kijk ik soms wel eens in de pot en ik heb nog nooit bloed in de stoelgang gezien.

Hij bekeek me een beetje vreemd en antwoordde toen dat je niet altijd bloed ziet.

Waarschijnlijk heb je dat potje nog, zei hij op schoolmeesters toon en ik knikte zuchtend van ja. Al was ik er zeker van dat ik het niet meer had, ik was toch niet van plan om aan het scheppen te gaan.

Luister, zo zei hij, ik zal u eens iets meegeven wat veel eenvoudiger is om te gebruiken. Hij ging er dus toch van uit dat ik niet durfde te lepelen in de smurrie.

Terwijl hij mij de eenvoudige kakstaalnemer toonde en wat uitleg gaf, kreeg ik plots een moment van overmoed. Ik doe het, hoorde ik mezelf zeggen shitttttt!!!. Dit keer doe ik het, beloofd!

 

Ik ben thuisgekomen, zot van de stress om wat ik beloofd had. Die stress zette zich op mijn darmen waardoor ik rechtstreeks doorliep naar het kleinste kamertje.....met het 'geschenk' van meneer doktoor mee.

Het ging heel simpel, er moest niet geschept worden Lachen. Enkel het borsteltje in de darmontlasting duwen, borsteltje terug in het doosje en klaar.

Ondertussen is het handeltje afgeleverd bij de huisarts I cross my fingers....een proces van twee jaar Schamen.

k 001.jpg

 

12:00 Gepost door bea | Commentaren (16)

20-10-14

na al die jaren

Het deed zeer, verdomd veel zeer.

Altijd heb ik gedacht dat mijn moeder nooit beseft heeft dat de dementie haar te pakken had. Meer nog, ik was er rotsvast van overtuigd dat ze het niet besefte.

De ziekte sloop in alle geniepigheid in haar hoofd. Niet van de ene op de andere dag, zo gaat dat niet, maar beetje bij beetje. Langzaamaan en vooral de eerste jaren onopvallend maakte ze zich meester van haar hoofd.

Onopvallend voor mijn moeder, dacht ik.

Ze zei er nooit iets over, integendeel. Na iedere misspreking of als ze iets verkeerd had gedaan, wist ze zich altijd te verdedigen met een kwinkslag. Ah ja, iedereen kan zich al eens vergissen.

Tot vandaag hoopte ik dat als ik ooit dement zou worden, het op de wijze van mijn ma zou gaan: onopvallend zodat ik het niet doorhad en uiteindelijk toch snel genoeg om niet te beseffen dat ik volledig van anderen afhankelijk zou zijn.

Het is een utopie.

Ze heeft het geweten. Ze wist dat het misliep. Ze wist dat haar hersenen aan het aftakelen waren. En ze heeft er verdomme nooit met mij over gesproken! Hoe eenzaam moet ze geweest zijn?? Hoeveel pijn moet ze gehad hebben om dat besef alleen te dragen?? Hoe graag moet ze mij gezien hebben om me dat te besparen??

Razend was ik op haar! Razend omdat ze mij erbuiten hield. Razend omdat ik al die tijd toen er nog gepraat kon worden, haar missers minimaliseerde om haar te beschermen. Ik beschermde haar tegen 'het weten'. Ik was verdomme blij dat ze het niet wist, niet besefte....en dat deed ze wel.

 

Bij de verhuis naar het rusthuis stak ik alle handtassen van mijn ma in een doos en zette die bij mij op zolder. Vandaag ben ik die tassen eens gaan bekijken en vond zo per toeval een brief.

Een brief gericht aan mij, door mijn moeder geschreven.

De ziekte moet al in een gevorderd stadium geweest zijn toen ze de brief schreef want het handschrift was niet zo mooi en regelmatig zoals ze ooit schreef. De zinnen waren ook niet vlot en lang.

In het kort kwam het er op neer dat ze mij heel graag zag, dat ze mijn kinderen heel graag zag en ze bedankte mij uit het diepst van haar hart voor alles wat ik voor haar heb gedaan.

Tranen met tuiten zat ik daar te wenen.

Tranen van verdriet en woede.

Verdriet om mijn moeder die persé haar kruis alleen wou dragen.

Woede omdat ze mij bedot heeft.

En nu is het te laat, nu kan er niet meer over gepraat worden. Ach, het hoeft ook niet meer. Het is wat het is.

God zij dank heb ik die tassen gehouden. Evengoed had ik ze naar de kringloopwinkel kunnen doen of stak ik ze in een kledingcontainer. Dan had ik die brief nooit gelezen.

Dan had ik ook nooit geweten dat zij het wist. Hoe minder je weet, hoe beter je slaapt.

Maar dan had ik ook nooit geweten dat ze blij was met mijn hulp want dankbaarheid tonen/uiten was niet haar sterkste kant.

Ondanks de pijn die ik voelde na het lezen, voelde ik ook enorm veel liefde. Liefde voor die eigenwijze, koppige moeder van mij.

17:58 Gepost door bea | Commentaren (17)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende